Świętowanie

Z Księgi Powtórzonego Prawa (16, 1 - 8)

Pilnuj przestrzegania miesiąca Abib i święcenia Paschy ku czci Pana, Boga swego, gdyż w miesiącu Abib, nocą, Pan, Bóg twój, wyprowadził cię z Egiptu. Złożysz ofiarę paschalną ku czci Pana, Boga swego, z owiec i cielców w miejscu, które sobie obierze Pan na mieszkanie dla imienia swego. Nie będziesz jadł wraz z nią chleba kwaszonego. Przez siedem dni będziesz jadł z tymi ofiarami przaśniki - chleb upokorzenia, gdyż w pośpiechu wyszedłeś z ziemi egipskiej - abyś pamiętał o dniu wyjścia z ziemi egipskiej po wszystkie dni swego życia. Nie zobaczy się u ciebie kwasu, w całej twej posiadłości, przez siedem dni. Z mięsa, które złożysz na ofiarę wieczorem dnia poprzedniego, niczego przez noc nie zostawisz do rana. Nie będziesz mógł składać ofiary paschalnej, w żadnej miejscowości, którą ci daje Pan, Bóg twój, lecz w miejscu, które sobie obierze Pan, Bóg twój, na mieszkanie dla swego imienia - tam złożysz ofiarę paschalną wieczorem o zachodzie słońca, w godzinie wyjścia swego z Egiptu. Upieczesz i spożyjesz ją na miejscu, które sobie obierze Pan, Bóg twój, a rano zawrócisz i pójdziesz do swoich namiotów. Sześć dni będziesz jadł przaśniki, a w siódmym dniu jest uroczyste zgromadzenie ku czci Pana, Boga twego: żadnej pracy nie będziesz wykonywał.

W księdze Powtórzonego Prawa jest zadziwiający współczesnego człowieka rozdział 16, w którym Mojżesz przekazuje Izraelowi niezwykle szczegółowe zasady świętowania Świąt. Każde z nich (bo tutaj zacytowałem tylko opis świętowania Paschy, a jest ich wiele), jest wspomnieniem szczególnego wydarzenia Bożej ingerencji w życie narodu wybranego. Jest znakiem, mającym przypomnieć – na nowo uświadomić, że Bóg bardzo aktywnie włącza się w życie swojego narodu, że się o niego troszczy, że się nim opiekuje.

Jednocześnie to świętowanie jest ponownym daniem Świętemu należnego mu miejsca w życiu człowieka – miejsca Najświętszego, centralnego. W zabieganiu codzienności, pośród wszystkich naszych obowiązków, trosk, kłopotów święto jest ponownym zaproszeniem Świętego do naszego życia. 

Przed nami odpust parafialny. Okazja do wspólnego świętowania parafialnego i rodzinnego. Niech to będzie piękny czas spotkania z Bogiem, Maryją i naszymi bliźnimi. Jeśli obok Was mieszkają samotni sąsiedzi – zaproście ich na odpustowy obiad albo kawę. Bóg nie zamyka się na innych, ale jest nieustannie otwarty na człowieka. Świętujmy więc tzn. zaprośmy Świętego do naszego życia.

A po odpustowym obiedzie i kawie, zapraszam Was na nieszpory.

Dobrego tygodnia i pięknego odpustu
ks. Marcin Cytrycki


Drukuj   E-mail